شب تا به سحر مرغ دلم خواب ندارد

تار است شب جانم و مهتاب ندارد 

از بس ز فراق تو همه عمر گریستم 

سرچشمه چشمان ترم آب ندارد 

شور از سرم افتاد و دلم خشک کویر است 

احساس دگر هیچ غرلی ناب ندارد 

ساز دلم از کار فتاده است و خموش است 

این دل ز فراق تو دگر تاب ندارد

بازا که صادق با وجود تو نیازی 

شب را به مه و روز به آفتاب ندارد

                          (صادق)1394/9/23